هر کجا هستم باشم آسمان مال من است
به گزارش لايوساينس پژوهشگران از دادههاي به دست آمده از "تلسكوپ
فضايي پرتو گاماي فرمي" ناسا براي محاسبه سرعت برخورد ذرات ماده تاريك با
ضدمادههايشان و نابودشدنشان در كهكشانهايي كه به دور كهكشان راه شيري ما ميچرخند،
استفاده كردند تا پارامترهاي مربوط به جرم ذرات تاريك را تعيين كنند. ساواس كوشياپاس، استاديارد بخش فيزيك در دانشگاه براون، و دانشجوي دوره
فوقليسانس آلكس گرينگر- اسمت دريافتند كه ذرات ماده تاريك بايد جرمي بيشتر از
40 گيگا الكترون ولت(GeV)- تقريبا 42 برابر جرم يك پروتون را
داشته باشند. كوشياپاس در بيانيهاي اعلام كرد: "بر اساس يافتههاي ما اگر ذره
يك توده جرمي كمتر از 40 گيگا-الكترونولت داشته باشند، نميتوان آنها را ذره
ماده تاريك خواند." جزئيات اين بررسي در جورنال Physical Review Letters
منتشر شده است. ترديد در يافتههاي پيشين اين پژوهشگران ميگويند نتايج آنها با يافتههاي اخير از تجربيات
زيرزميني كه كشف بالقوه ماده تاريك را گزارش كرده بود، تطبيق ندارد. اما قضيه پيچيدهتر از اينهاست. در دهه 1920 ادوين هابل ستارهشناس كشف
كرد كه جهان ايستا نيست، بلكه در حال گسترش است. بيش از70 سال بعد، مشاهدات
تلسكوپ فضايي هابل كه نام اين ستارهشناس را بر خود داشت، نشان داد كه جهان با
سرعتي بسيار بيشتر از حدي كه قبلا تصور ميشد، در حال گسترش و انبساط است. كيهانشناسان معتقدند نيروي مرموزي به نام انرژي تاريك زمينهساز اين
شتاب گرفتن شگفتآور انبساط جهان است. انرژي تاريك، مانند ماده تاريك، به طور
مستقيم شناسايي نشده است، اما تصور ميشود عامل نيرويي باشد كه كيهان را با
سرعت مرتبا فزاينده گسترش ميدهد. كوشياپاس ميگويد: "اگر فرض كنيم كه جرم ذره ماده تاريك كمتر از 40
گيگا الكترون ولت است، در اين صورت مقدار ماده تاريك در حال حاضر آنقدر زياد
خواهد بود كه ديگر نميشود با اين سرعت شتابنده انبساط پيدا كند." جهان پيچيده ما تصور ميشود كه انرژي تاريك 73 درصد از كل جرم و انرژي جهان را تشكيل
ميدهد. ماده تاريك 23 درصد بقيه را تشكيل ميدهد و تنها 4 درصد از جهان از ماده
معمول كه ما ميتوانيم آن را ببينيم، مانند ستارهها، سيارهها و كهكشانها
تشكيل شدهاند. اما از آنجايي كه نه ماده تاريك و نه انرژي تاريك به طور مستقيم قابل
شناسايي نيستند، مفاهيمي ثابتنشده باقي ميمانند. دست كم از يك لحاظ تصور ميشود كه ماده تاريك مانند ماده معمول عمل ميكند،
هنگامي كه ذرات ماده تاريك با ذرات ضدماده مربوط به خود برخورد ميكنند، بايد
يكديگر را نابود كنند. ضدماده متناظر ماده معمولي است؛ تصور بر اين است كه براي
هر ذره ماده يك ذره ضدماده متناظر وجود دارد كه جرمي معادل آن و باري مخالف آن
دارد. دانشمندان تصور ميكنند كه ماده تاريك از ذراتي به نام "ذرات پرجرم
با تعامل ضعيف" (WIMP) تشكيل شده باشند. هنگامي كه يك WIMP با
ضدذره خود برخورد ميكنند، بايد يكديگر را نابود كنند. كوشياپاس و گرينگر- سامت براي بررس جرم ماده تاريك، اساس اين روند
نابودي را معكوس كردند. آنها به مشاهده هفت كهكشان كوتوله پرداختند كه تصور ميشود
مملو از ماده تاريك باشند، زيرا حركت ستارههاي درون آنها را نميتوان با جرم
آنها به تنهايي به طور كامل توضيح داد. به گفته كوشياپاس از آنجايي كه اين كهكشانهاي كوتوله همچنين گاز
هيدروژن و ساير مواد معمول بسيار كمتري دارند، تصوير واضحتري از ماده تاريك و
اثرات آن را به دست ميدهند. فيزيكدانان با استفاده از دادههاي جمعآوريشده در سه سال گذشته بوسيله
تلسكوپ فرمي كه تابش پرتوهاي پرانرژي گاما را رصد ميكند، به عقب باز گشند. اين دانشمندان با اندازهگيري شمار ذرات نور، به نام فوتونها، در اين
كهكشانها محاسبه معكوس انجام دادند تا مشخص كنند هر چند وقت يك بار ذراتي نام
كوارك توليد ميشدهاند كه فراورده واكنش نابودي WIMP و
ضدWIMP هستند. اين كار فيزيكدانان را قادر كرد تا حدود جرم ذرات ماده تاريك و سرعت
نابودشدنشان را تعيين كنند. در روز جمعه 18 آذرماه پديده مقارنه ماه و خوشه پروين
رخ خواهد داد. در اين پديده ماه در نزديكترين فاصله خود با خوشه پروين
قرار ميگيرد. خوشه پروين يا هفت خواهر در فاصله 400 سال نوري در صورت
فلكي ثور (گاو) قرار دارد و حدود 100 ميليون سال پيش متولد شده است و جزء
خوشههاي جوان به شمار ميرود. کلاسها از بیستم آذر به بعد شروع می شود شاید این شبیهسازی به اندازه سایر شبیهسازیهای برنده در این دوره از مسابقات پیچیده نباشد، در واقع خیلی هم ساده است. در این شبیهسازی یک ابرنواختر در زمان متوقف میشود تا نشان داده شود که درست لحظاتی پس از انفجار، خطوط میدانهای مغناطیسی چهطور به دور ستاره نوترونی مرکزی با قطر ۴۰ کیلومتر تشکیل میشوند. از ابرنواخترهای سبک معمولا یک ستاره نوترونی باقی میماند. منبع:ماهنامه ی نجوم به گفته یک دانشمند، میلیونها سال پیش، انفجار هستهای بزرگی در سطح مریخ رخ داده و منجر به پراکنده شدن مواد رادیواکتیو در سراسر این سیاره شده که رنگ قرمز سطح این سیاره یکی از نتایج آن است. سطح مریخ همیشه قرمز نبوده است. این نظر دانشمندی است که ادعا میکند دلیلی برای توضیح رنگ سرخ این سیاره پیدا کرده است. به گزارش دیلیمیل، دکتر جان براندنبرگ معتقد است نزدیک به 180 میلیون سال پیش یک واکنش طبیعی هستهای در مریخ رخ داده که تمام سطح این سیاره را در نوردیده و موج انفجار حاصل از آن، همه چیز را به سنگهای خشک و قرمز رنگ بدل کرده است. او در این باره به فاکس نیوز گفت: «سطح مریخ با لایه نازکی از مواد رادیواکتیو شامل اورانیوم، توریم و پتاسیوم رادیواکتیو پوشانده شده و این الگو از یک نقطه خاص روی این سیاره سرچشمه میگیرد. به اعتقاد من یک انفجار هستهای ممکن است این مواد را در سراسر این سیاره پراکنده باشد.» نقشههای به دست آمده از پرتوهای گاما روی این سیاره، نقطه بزرگ قرمز رنگی را نشان میدهد که این الگو را به وجود آورده و در سراسر سیاره پراکنده است. درست در قسمت مقابل این سیاره نیز یک نقطه قرمز رنگ مشاهده میشود. دکتر براندنبرگ که دانشمند ارشد شرکت «اوربیتالتکنولوژیز» است ،در این باره گفت:« این انفجار طبیعی که قدرتی معادل با یک میلیون بمب هیدروژنی یک مگاتنی داشته، در شمال منطقهای با عنوان Mare Acidalium رخ داده که فعالیت رادیواکتیو بسیار زیادی دارد. این انفجار همچنین اتمسفر مریخ را با رادیوایزوتوپهایی پر کرده که در اطلاعات طیفسنجی پرتو گاما که چندی پیش توسط ناسا ارائه شد، قابل دیدن است. این فعالیتهای رادیواکتیو، همچنین میتواند علت قرمز بودن سطح این سیاره را توضیح دهد.» دکتر براندنبرگ معتقد است که یک واکنش هستهای طبیعی هم ممکن است در سیاره ما اتفاق افتاده باشد و احتمال رخ دادن دوباره آن هم وجود دارد. دکتر دیوید بیتی مدیر علمی برنامه مریخ در آزمایشگاه پیشرانه جت ناسا در گفتگو با فاکسنیوز این یافتهها را بسیار جالب عنوان کرده؛ اما برای اثبات این فرضیه، آژانس فضایی آمریکا باید یک ماموریت فضایی به منطقه Mare Acidalium روی مریخ ترتیب دهد. منبع: سایت خبر آنلاین منبع:آسمان کابل تلسکوپ پلانک کائنات را به تصویر کشید Top of Form Bottom of Form اینجا همان محل خارق العاده ای است که ما در آن زندگی می کنیم: کیهان. تصویر فوق اولین تصویر کاملی است که از تلسکوپ اروپایی "پلانک" فرستاده شده است. این تلسکوپ سال گذشته برای تحقیق درباره "قدیمی ترین نور" در کیهان به فضا فرستاده شد. کمی بیشتر از شش ماه طول کشید تا این تلسکوپ ششصد میلیون یورویی، این نقشه از عالم هستی را تهیه کند. پایان مطلب به تازگی سایت نشنال جئوگرافیک، عکسهای برتر دومین مسابقه بینالمللی عکاسی زمین و آسمان را منتشر کرده است. این مسابقه توسط مؤسسه دنیای شب یا The World at Night یا اختصارا TWAN و نشریه Global Astronomy Month برگزار میشود. عکسهایی اجازه شرکت در این مسابقه را دارند که به نحوی نشاندهنده زیبایی آسمان پرستاره یا معضل آلودگی نوری ایجاد شده توسط تمدن ما باشند. بابک امین تفرشی که مؤسس TWAN است، یکی از داوران این مسابقه بود. به گفته او برای گرفتن عکس خوب از آسمان شب فقط داشتن تکنیک خوب یا دوربین DSLR مناسب با لنز سریع کافی نیست، بلکه بودن در جای درست، در زمان مناسب هم مهم است. روی هم ۹ عکس برتر در دو رشته زیبایی آسمان پرستاره و همچنین آلودگی نوری معرفی شدند. - رتبه اول زیبایی آسمان شب: شفق قطبی سبز به مانند قابی کهکشان راه شیری را فراگرفته است. این عکس را استفان وتر، از یک دریاچه یخی در ایسلند گرفته است.
فيزيكدانان دقيقترين حد تعيينشده براي ذرات ماده تاريك- ماده اسرارآميز و
مبهمي كه تصور ميشود 98 درصد از همه ماده جهان و تقريبا يك چهارم جرم كل جهان
را تشكيل دهد- را به دست دادهاند.
اين تجربيات مدعي بودند كه ذرات ماده تاريك با جرمي از 7 تا 12 گيگا الكترون ولت
يافتهاند، ميزاني بسيار كمتر حد تعيين شده بر اساس بررسي جديد است.
پديده مقارنه ماه با خوشه پروين در بامداد جمعه 18 آذر ماه رخ خواهد داد
به گزارش خبرگزاري مهر، خوشه پروين از 370 ستاره تشكيل شده است كه تنها 6 ستاره از اين خوشه با چشم غير مسلح قابل رويت است.
پديده
مقارنه ماه و خوشه پروين در بامداد روز 18 آذرماه در ساعت 4:30 رخ خواهد
داد. در اين پديده زاويه جدايي اين دو جرم آسماني 5.5 درجه است.
ذرات غبار با قطر
متوسط 3- 10سانتيمتر از جنس يخـ
آمونياكمنجمدـ گرافيت و سيليكات هستند. مواد بين ستارهايي پس از مدتي
منقبض ميگردند. مواد بين ستارهايي در حال انقباض «پيشستاره» ناميده
ميشوند. با ادامه انقباض دماي منطقه مركزي پيش ستاره مرتباً افزايش
مييابد تا به دمايي برسد كه براي شروع واكنشهاي هستهاي كافي است، در اين
شرايط پيشستاره به صورت يك ستاره واقعي در ميآيد و آن را ستاره رشته اصلي
مينامند.
مرحله غول : وقتي هيدروژن منطقه مركزي ستاره
به هليوم تبديل شد واكنش هستهاي هيدروژن در مناطق خارجيتر ستاره شروع
ميشود. در منطقه مركزي ستاره به علت پايين بودن دما، واكنش هستهايي
سوختن هليوم شروع نميشود. لذا منطقه مركزي شروع به انقباض ميكند. بخشي از
انرژي آزاد شده در اثر انقباض صرف گرم كردن هسته و بخش ديگر از سطح ستاره
به خارج تابش ميشود. در نتيجه ستاره شروع به انبساط ميكند از طرف ديگر،
وقتي دماي منطقه مركزي به حدودصدميليون درجه رسيد واكنش هستهايي تبديل
هليوم به كربن در منطقه مركزي ستاره آغاز ميشود.
در اين لحظه است كه ستاره به صورت «غول قرمز» در ميآيد.
خورشيد در مرحله غول، شعاع حدود 70 ميليون
كيلومتر، و درخشندگي حدود 1000 برابر درخشندگي
امروز خواهد داشت.
مرحله كوتوله سفيد
: آخرين مرحله حيات ستارههاي كم جرم، مرحله كوتوله سفيد است
كه ستارههاي مذكور پس از اتمام منابع انرژي هستهايي، وارد آن
ميشوند.
كوتولههاي سفيد، ستارههاي
كوچك و كمجرمند شعاع آنها حدود دو درصدشعاع خورشيد و جرمشان حدود جرم
خورشيد است با توجه به اندازه و جرم اين ستاره ها متوجه ميشويم كه چگالي
متوسط آنها خيلي زياد و حدود ده به توان شش گرم بر سانتيمتر مكعب است علت
چگالي بزرگ كوتوله سفيد آن است كه كوتوله سفيد، پس از اتمام منابع انرژي
هستهايي، آنقدر به انقباض خود ادامه ميدهد تا اينكه نيروي فشار و گاز با
نيروي گرانش برابر شود.
كوتوله سياه : ستاره پس از توقف
انقباض، بتدريج سرد ميشود و سرانجام به صورت كوتوله سياه در ميآيد و از
آن پس، بدون اينكه ديده شود در داخل كهكشان به حركت خود ادامه
ميدهد.
در واقع چشم انسان میتواند الگوهایی را در مدلها ببیند که توضیح آنها با استفاده از هر روش دیگری دشوار خواهد بود. بنابراین، دریچه تازهای به روی محققین باز شد: مدلهای رایانهای.
امسال مرکز انرژی آمریکا میزبان مسابقهای با عنوان شبیهسازیهای رایانهای است. در این شبیهسازی، محققین میکوشند میدانهای مغناطیسی را که احتمالا بعد از انفجار ابرنواخترها به وجود میآیند، با مدل رایانهای شبیهسازی و بررسی کنند.
در واقع ستارهها و هستههای کهکشانی تنها اجرام فضایی نیستند که میدانهای مغناطیسی تولید میکنند که ما به سختی میتوانیم بینیم. ستارگان سنگین در قالب ابرنواخترهای آتشین میمیرند. جبهه ضربهای موج ناشی از انفجار هنگام مرگ این ستارهها، موجی از ذرات را به راه میاندازد و اخترفیزیکدانان معتقدند این ذرات میتوانند میدانهای مغناطیسی به وجود بیاورند. همین میدانهای مغناطیسی تعیین میکنند که در فواصل بسیار دور از محل انفجار یک ستاره و مرگ آن، بقایای آنچهطور به نظر برسند.
دیوید پوگمایر، دانمشند علوم رایانه از آزمایشگاه ملی اوکریج به همراه گروهی از اخترفیزیکدانان شبیهسازیای طراحی کردهاند تا تخمین بزنند این میدانهای مغناطیسی احتمالی به چه شکل هستند و چهطور روی انبوه مواد به جا مانده از مرگ یک ستاره تاثیر میگذارند.
رایانهها هر روز کاراتر، قویتر، سریعتر و البته ارزانتر میشوند. همین امر به دانشمندان کمک کرده تا بسیاری از تحلیلها و مطالعاتی را که در محیط آزمایشگاهی نمیتوانستند انجام دهند، با استفاده از مدلهای رایانهای انجام بدهند. همچنین، وقتی اطلاعات به صورت شبیهسازی رایانهای و در قالب مدل ارائه میشوند، در مقایسه با کوهی از اعداد و نمودار و جدول، قابل درکتر هستند و چشم انسان میتواند از آنها اطلاعاتی را بگیرد که شاید در بین واژهها و خطوط نتواند همین اطلاعات را درک کند.
در واقع چشم انسان میتواند الگوهایی را در مدلها ببیند که توضیح آنها با استفاده از هر روش دیگری دشوار خواهد بود. بنابراین، دریچه تازهای به روی محققین باز شد: مدلهای رایانهای.
امسال مرکز انرژی آمریکا میزبان مسابقهای با عنوان شبیهسازیهای رایانهای است. در این شبیهسازی، محققین میکوشند میدانهای مغناطیسی را که احتمالا بعد از انفجار ابرنواخترها به وجود میآیند، با مدل رایانهای شبیهسازی و بررسی کنند.
در واقع ستارهها و هستههای کهکشانی تنها اجرام فضایی نیستند که میدانهای مغناطیسی تولید میکنند که ما به سختی میتوانیم بینیم. ستارگان سنگین در قالب ابرنواخترهای آتشین میمیرند. جبهه ضربهای موج ناشی از انفجار هنگام مرگ این ستارهها، موجی از ذرات را به راه میاندازد و اخترفیزیکدانان معتقدند این ذرات میتوانند میدانهای مغناطیسی به وجود بیاورند. همین میدانهای مغناطیسی تعیین میکنند که در فواصل بسیار دور از محل انفجار یک ستاره و مرگ آن، بقایای آنچهطور به نظر برسند.
دیوید پوگمایر، دانمشند علوم رایانه از آزمایشگاه ملی اوکریج به همراه گروهی از اخترفیزیکدانان شبیهسازیای طراحی کردهاند تا تخمین بزنند این میدانهای مغناطیسی احتمالی به چه شکل هستند و چهطور روی انبوه مواد به جا مانده از مرگ یک ستاره تاثیر میگذارند.
رایانهها هر روز کاراتر، قویتر، سریعتر و البته ارزانتر میشوند. همین امر به دانشمندان کمک کرده تا بسیاری از تحلیلها و مطالعاتی را که در محیط آزمایشگاهی نمیتوانستند انجام دهند، با استفاده از مدلهای رایانهای انجام بدهند. همچنین، وقتی اطلاعات به صورت شبیهسازی رایانهای و در قالب مدل ارائه میشوند، در مقایسه با کوهی از اعداد و نمودار و جدول، قابل درکتر هستند و چشم انسان میتواند از آنها اطلاعاتی را بگیرد که شاید در بین واژهها و خطوط نتواند همین اطلاعات را درک کند.
در واقع چشم انسان میتواند الگوهایی را در مدلها ببیند که توضیح آنها با استفاده از هر روش دیگری دشوار خواهد بود. بنابراین، دریچه تازهای به روی محققین باز شد: مدلهای رایانهای.
امسال مرکز انرژی آمریکا میزبان مسابقهای با عنوان شبیهسازیهای رایانهای است. در این شبیهسازی، محققین میکوشند میدانهای مغناطیسی را که احتمالا بعد از انفجار ابرنواخترها به وجود میآیند، با مدل رایانهای شبیهسازی و بررسی کنند.
در واقع ستارهها و هستههای کهکشانی تنها اجرام فضایی نیستند که میدانهای مغناطیسی تولید میکنند که ما به سختی میتوانیم بینیم. ستارگان سنگین در قالب ابرنواخترهای آتشین میمیرند. جبهه ضربهای موج ناشی از انفجار هنگام مرگ این ستارهها، موجی از ذرات را به راه میاندازد و اخترفیزیکدانان معتقدند این ذرات میتوانند میدانهای مغناطیسی به وجود بیاورند. همین میدانهای مغناطیسی تعیین میکنند که در فواصل بسیار دور از محل انفجار یک ستاره و مرگ آن، بقایای آنچهطور به نظر برسند.
دیوید پوگمایر، دانمشند علوم رایانه از آزمایشگاه ملی اوکریج به همراه گروهی از اخترفیزیکدانان شبیهسازیای طراحی کردهاند تا تخمین بزنند این میدانهای مغناطیسی احتمالی به چه شکل هستند و چهطور روی انبوه مواد به جا مانده از مرگ یک ستاره تاثیر میگذارند.
ماه گرفتگی از آغاز تا پایان
چهره سرخ ماه
پژوهشگرانی که در دیگر گوشه های کیهان در جستجوی حیات اند معمولأ به جاهایی سرمی کشند که بتوانند یکی از اساسی ترین عنصر لازم برای شکل گیری حیات پیچیده شبیه آنچه را که ما می شناسیم، کشف کنند. این عنصر کلیدی آب است. در فاصله 750 سال نوری دور از ما، دانشمندان مقدار قابل توجه آب را کشف نمودند که از قطب های یک ستاره جوان مانند خورشید به فضا فوران می کند. جالبتر از همه که این آب یعنی (H2O) با سرعت حدود 200 هزار کیلومتر در ساعت مانند فواره های قوی از هر دو قطب این ستاره به فضای بین ستاره ای پرتاب میشود.(جالبتر میشه اگه مردم بفهمن !!!اونوقت همه ماشیناشونو میبرن اونجا واسه اینکه فکر میکنن خدا یه کارواش طبیعی تو فضا با این فشار آب قوی واسشون گذاشته...البته شکر خدا این سرعت اونقدر زیاد هست که از یه ماشین و سرنشینش چیزی به جا نذاره...
)
این کشف در چند مرحله بسیار جالب است. اول، نشان میدهد که در سراسر کیهان ستاره های جوان یا پیش ستاره ها میتوانند مقدار قابل توجه آب در اطراف خود داشته باشند که شرایط بسیار مستعدی را برای حیات ایجاد میکند. دوم، این کشف از جهت دیگر میتواند بر شکل گیری خورشید خود ما و نقش آب در شکل گیری آن و شکل گیری سیاره خود را روشنی بیاندازد.
این ستاره توسط رصد خانه فضایی هرشیل ایسا (سازمان فضایی اروپا) کشف شده است. هرشیل می تواند با چشمان فروسرخ خود به درون ابر های غلیظ (چگال) گاز و گرد که باعث شکل گیری ستاره ها می شوند با قوت تمام نفوذ کند. در این قضیه هرشیل نشان های ضعیفی از وجود هیدروژن و اکسیژن را کشف نمود و با دنبال نمودن این نشانه ها دریافت که این اتم ها در اطراف ستاره آب را تشیکل می دهند. مولکول های آب به سمت ستاره پیش میروند و بعد از طریق فواران های عظیم گاز در قطب های آن به فضا پرتاب می شوند و بعد گرما و فشار آب را از طریق فوران گاز ها به بخار تبدیل میکند. زمانی که فوران گاز ها به فاصله مناسبی از ستاره میرسند، با سرعت سرد می شوند و باز دوباره به شکل آب مایع در می آیند. در این مرحله قطرات آب و یا درست تر بگویم گلوله های آب با سرعت 80 مرتبه سریعتر از سرعت میانگین یک گلوله حرکت میکنند و تعداد این قطرات هم بی نهایت زیاد می باشد. پژوهشگران میگویند میزان آب پرتاب شده از ستاره برابر است با میزان آب جاری شده از دریاچه آمازون در هر ثانیه.
اخترشناسان فکر میکنند مرحله فوران آب کوتاه می باشد، ولی پروسه ای است که تمام پیش ستاره ها یا ستاره های اولیه آن را پشت سر می گذارند. اگر چنین باشد، پس بدین معنی است که آب میتواند در سراسر کیهان پراکنده باشد و این ایده خیلی جالب و قابل تعمق است.
منبع:popsci.com
در این تصویر آنچه که در ماورای زمین بر اثر تابش نور با طول موج های خیلی بلند مرئی شده، نمایش داده می شود. این طول موج ها بلندتر از آنی هستند که با چشم انسان قابل مشاهده باشد.
برای دیدن تفاوت تصویر این تلسکوپ با آنچه که با چشم انسان دیده می شود اینجا را کلیک کنید
محققان می گویند اطلاعاتی که از این طریق به دست آمده از این جهت قابل توجه است که به آنها کمک می کند تا بفهمند کیهان چطور به شکلی که الان دیده می شود تبدیل شده است.
در مرکز صفحه بخش هایی از کهکشان راه شیری دیده می شود.
خط سفید کشیده ای که به طور افقی در مرکز عکس قرار دارد، حلقه اصلی این کهکشان است که خورشید و زمین در آن قرار گرفته است.
در حال ساخته شدن
اینجا همان جایی است که بیشتر ستاره ها در راه شیری به وجود می آیند، اما چون این تصویر انعکاس تابش نور با طول موج خیلی بلند را نمایش می دهد، ستاره ها در آن دیده نمی شود. در عوض، آنچه که ما میبینیم مقدار زیاد گرد و غبار و گاز است که به تشکیل ستاره ها منجر می شود.
به طور مشخصی می توان در این عکس جریان هایی از غبار سرد را دید که هزاران سال نوری بالاتر و پایین تر از سطح کهکشانی قرار گرفته اند.
پروفسور اندرو جف، یکی از اعضای پروژه پلانک از کالج سلطنتی لندن می گوید:
" آنچه که در تصویر می بیند ساختار کهکشان ما در فرم گاز و غبار است. این تصویر به ما درباره آنچه که در همسایگی خورشید رخ می دهد اطلاعات زیادی می دهد. در این تصویر ما با مقایسه کهکشان ها با یکدیگر می فهمیم که یک کهکشان چطور ساخته می شود."
اما اگر دانشمندان بخواهند تصویر واضحی مثل آنچه که در وسط صفحه است داشته باشند، باید بخش های سرخابی و زردی که در بالا و پایین تصویر دیده می شود را تمیز کنند.
این بخش ها تشعشع "میکرو ویو پس زمینه کهکشانی" یا CMB است. به CMB "اولین نور" هم گفته می شود. پس از "انفجار بزرگ"، وقتی کیهان به اندازه ای خنک شد که اتم های هیدروژن تشکیل شود، این نور توانست در کیهان حرکت کند.
دانشمندان می گویند پیش از این اتفاق، کیهان آنقدر گرم بود که ماده و تشعشع با یکدیگر در هم آمیخته بود و کیهان از فضایی کدر تشکیل می شد.
ردیاب های بسیار سرد
محققان اکنون می توانند این تغییر دما را ردیابی کنند. این اطلاعات می تواند به آنها کمک کند تا ساختار کیهان در زمان تشکیل آن را ببینند و نقشه ای از آنچه که بعد از آن رخ داد تهیه کنند.
یکی از ماموریت های تلسکوپ پلانک این است تا شواهدی از پدیده "تورم" به دست آورد. این همان پدیده ای است که کیهان شناسان معتقدند در لحظات اولیه تشکیل کائنات رخ داده و در آن کیهان با سرعتی بیشتر از سرعت نور گسترش پیدا کرده است.
تئوری هایی وجود دارد که براساس آن این لحظات در CMB ثبت شده است و با ردیاب هایی که به اندازه کافی حساس باشند می شود این اطلاعات را دریافت کرد.
تلسکوپ پلانک به ابزاری برای این کار مجهز شده است. برخی از ردیاب های این تلسکوپ می تواند در دمای ۲۷۳.۰۵ درجه زیر صفر کار کند. این دما تنها یک دهم درجه از دمای صفر مطلق گرم تر است.
در حال حاضر تلسکوپ پلانک در حال تهیه نسخه دیگری از نقشه کائنات است. قرار است تا چهار نسخه از این نقشه تهیه شود.
پروفسور جاف می گوید: " ما می دانیم که هر چه اطلاعات ما بیشتر و بهتر شود در نهایت به جایی می رسیم که محدودیت های ابزار ما مشخص می شود."
او ادامه می دهد: " ما هر چقدر تلسکوپ پلانک را بیشتر در فضا نگه داریم، بیشتر درباره ابزارهایمان خواهیم دانست و در نتیجه بهتر می توانیم آلودگی هایی را که در این تصاویر ثبت می شود پاک کنیم. آلودگی هایی که به خاطر روش کار ابزار ثبت در تصاویر ایجاد می شود."
زمان برای تحقیقات
تیم تحقیقاتی که در این پروژه فعالیت می کند برای تحلیل اطلاعات دریافتی به زمان نیاز دارد. انتظار می رود اولین سری از تصاویر آماده شده CMB و مقاله ای علمی در این باره در سال ۲۰۱۲ منتشر شود.
اگر چه علاقه به اطلاعات ارسالی از تلسکوپ پلانک در حدی است که یکی دو گروه با استفاده از تصاویری که به رسانه ها داده شده است، تفسیر هایی را ارائه کرده اند.
اما دکتر جن تابر یکی از دانشمندان عضو پروژه پلانک در آژانس فضانوردی اروپا می گوید این تفسیر ها بی فایده است.
او می گوید: " بدون شک CMB در این تصویر قابل مشاهده است اما در رنگ های آن دستکاری شده و نمی شود بر مبنای آن کار علمی کرد. به علاوه ما برای کوچک کردن حجم عکس وضوح آنرا کم کرده ایم."
پلانک مهمترین پروژه آژانس فضایی اروپا است که در ماه مه سال ۲۰۰۹ به فضا پرتاب شد و در فاصله یک میلیون کیلومتری زمین کار می کند. دو ابزار ثبت در این تلسکوپ وجود دارد که آسمان را در نه باند فرکانسی مختلف رصد می کند.
:ادامه مطلب:
| قالب جدید وبلاگ پیچك دات نت |
درباره سايت
ما دانش اموزان باحال دبیرستان نمونه الزهرا و چند تن از دبیران بسیار محترممون که به نجوم علاقه مندیم اینجا یه وب را انداختیم
امیدواریم تلاشامون بی ثمر نباشه
منوی سايت
نويسنده سايت
آرشيو سايت
پيوند ها
امكانات سايت